چرا؟

چند وقتی هست که درگیری‌های فیزیکی و ذهنی زیادی دارم. هر چند که می‌دونم این قانون طبیعت و زندگی انسان هست، اما در دوره‌های زمانی مختلف، شدت این شرایط متفاوته. کم‌کم دارم به این نتیجه می‌رسم که تمام علم روانشناسی مزخرف و چرته، چون انسان غیر قابل پیش‌بینیه!
تو این چند وقت رفتارهایی از بعضی افراد دیدم که به هیچ عنوان برام قابل هضم نیست. «چرا»هایی تو ذهنم هست که اصلا جواب خوبی نمی‌تونم براشون پیدا کنم.
چرا آدم باید اینقدر تظاهر کنه؟ چرا درون آدم‌ها مشخص نیست؟ اصلا اگر آدم‌ها رو با یک نگاه می‌شد شناخت و به درونشون پی برد، زندگی بهتر نمی‌شد؟ چرا انسان تو هر لحظه یه حالتی داره؟ اگر این تغییر حالات آنی وجود نداشت زندگی خیلی یکنواخت می‌شد؟ چرا آدم‌ها روزهای خوب و بد خودشون رو به راحتی فراموش می‌کنن؟ چرا آدم‌ها گفته‌های خودشون رو از یاد می‌برن؟ چرا آدم‌ها تمام قضایا رو فقط از دید خودشون می‌بینن؟ چرا فقط یک لحظه خودشون رو به جای طرف قرار نمی‌دن؟
از تظاهر متنفرم، از همه کسانی که یک عمر با تظاهر زندگی کردند. از دورویی بدم میاد. می‌خوام هیچ وقت با چنین افرادی ارتباط نداشته باشم.
باور کنید تو دنیای مسخره‌ای داریم زندگی می‌کنیم! فکر کنم تنها راه جلوگیری از این همه فکر و خیال که نهایتا یا منجر به دیوانگی میشه یا افسردگی، اینه که خودت رو بزنی به خریت! یعنی مثل بقیه آدم‌ها قید همه چیز رو بزنی و یک عمر پشت نقاب زندگی کنی.
راستی نکنه همه آدم‌ها اول مثل من فکر کردن و بعد به نقاب پناه آوردن؟ خدای من، یه «چرا»ی دیگه!