تغییر نگاه

تو این ۵۵ روزی که از مرگ بهزاد می‌گذره، شاید چیزی در حدود ۵۰ بار رفتم قبرستون. خیلی عجیبه. اما خیلی از چیزها معنی‌شون رو برام از دست دادن. راجع به خیلی مسائل جور دیگه‌ای فکر می‌کنم. خیلی چیزها دیگه برام اهمیت ندارن. می‌دونید، آدم وقتی مرگ رو حس می‌کنه، خیلی بهتر زندگی می‌کنه. تازه اون موقع هست که شاید کمی مفهوم انسانیت رو بشه درک کرد. زندگی برام شده بود تکرار مکررات. یه جورایی در راه رسیدن به هدف، خود هدف رو فراموش کرده بودم و چسبیده بودم به راه. اما الان احساس خوبی دارم. چون هم راه رو ول کردم، و هم دارم از خودِ راه لذت می‌برم. یه کم گفتنش سخته! یاد این جمله افتادم:

«تمام چیزهای عالی فراتر از محدوده زبان هستند. وقتی متوجه می‌شوید که نمی‌توان چیزی را شرح داد، آنگه رسیده‌اید. آنگه زندگی سرشار از زیبایی، عشق و سرور می‌گردد و به جشنی پرشکوه بدل می‌شود.»