خاطرات سفر به لبنان

برای یک سفر کاری یک هفته رفته بودم لبنان. اولین صحنه جذابی که دیدم موقع فرود هواپیما تو فرودگاه بیروت بود. فرودگاه کنار مدیترانه هست و اگر سمت راست هواپیما نشسته باشید، موقعی که هواپیما داره ارتفاع کم می‌کنه فکر می‌کنید دارید سقوط می‌کنید تو دریا. از پنجره سمت راست به جز دریا هیچ چیز دیگه‌ای قابل دیدن نیست و این خیلی هیجان‌انگیز بود. تو شهر که حرکت می‌کنی با ساختمان‌های بلند متروک روبرو میشید که تعدادشون کم هم نیست. ساختمان‌هایی که هنوز آثار جنگ‌های مستمر لبنان رو دارند و تو بعضی موارد واقعا چهره شهر رو ترسناک و غمگین می‌کنند. علاوه بر این تو سطح شهر نیروهای نظامی پخش هستند و کاملا عادی هست که تانک یا نفربر یا کامیون‌های پر از سرباز رو ببینید که تو خیابون‌ها تردد می‌کنند. این کنترل شب‌ها بیشتر هم میشه. ما تو منطقه الحمراء بودیم که به گفته دوستان لبنانی از بهترین محله‌هاش هست، اما من شخصا مرکز شهر رو خیلی بیشتر پسندیدم. محله قدیمی شهر که تقریبا خوب بازسازی شده. پارلمان لبنان، بعضی وزارت‌خونه‌ها و یک مسجد بزرگ و قشنگ هم تو همین محل هستند. خیابون‌های این منطقه سنگ‌فرش هست و پر از کافه‌ها و رستوران‌ها که میز و صندلی‌هاشون رو تو خیابون چیدن و مشتری جلب می‌کنن. تمام خیابون‌های منتهی به این منطقه بسته هست و با ماشین نمیشه رفت تو. سر هر کوچه هم نیروهای نظامی وجود دارن و هر از گاهی از افراد کارت بازرسی می‌خوان و یا حداقل سوال می‌کنن که کجا می‌خوان برن. خوشبختانه دفتر شرکت ما تو این منطقه هست و ما هر روز میریم اونجا و نهار رو هم میریم تو این رستوران‌ها می‌خوریم. غذاهای اغلب رستوران‌ها چند نوع کباب هست که خوشمزه هم هستند. در واقع تا اونجایی که من دیدم تنوع زیادی نداشت و این چند نوع کباب غذاهای مشترکشون بود. در کنار اینها میشد رستوران‌های محلی هم پیدا کرد که فقط غذاهای کاملا محلی داشتند. مردم لبنان علاقه خاصی به خوردن غذا تو رستوان دارن و غروب که میشه تقریبا تمام رستوران‌ها پر میشن. شاید این عادت رو از فرانسوی‌ها به ارث برده باشن، چون لبنان مستعمره فرانسه بوده و هنوز هم اثراتش رو میشه دید. یک نمونه زبان فرانسوی هست که الان زبان دوم مردم هست و تقریبا همشون می‌تونن به این زبون هم صحبت کنند.



لبنان کشور کوچکی هست در ساحل شرقی مدیترانه. تمام طول این کشور در جاده ساحلی رو میشه در عرض دو ساعت و نیم طی کرد. تو این مسیر که حرکت کنید اصلا متوجه نمی‌شید که از یک شهر خارج شدید و به یک شهر دیگه رسیدید، چون تمام شهرها یه هم چسبین و شما مرز خاصی بین شهرها احساس نخواهید کرد. دیدنی‌های خیلی زیادی نداره و شاید با یک برنامه منظم و یک ماشین اجاره‌ای بشه در طول یک هفته تمام جاهای باستانی، دیدنی و جذابش رو گشت. آب و هوای مدیترانه‌ای داره و به جز نوار ساحلی تقریبا یک کشور کوهستانی محسوب میشه.
یکی از تجربیات من تو این سفر کشیدن قلیون تو میوه بود! یعنی به جای شیشه از هندوانه، خربزه، نارگیل و آناناس استفاده شده بود که در نوع خودش تجربه خیلی خاصی بود. من هندوانه رو انتخاب کردم و برای اون قلیون حدودا ۱۵ دلار دادم.



هتل ما یک هتل ۲۰-۲۵ طبقه بود که بالاش یک استخر داشت. شنا کردن تو این استخر یکی از بهترین لذت‌های زندگی من بود. از تو استخر منظره بی‌نظیرِ رو به مدیترانه هر آدمی رو منقلب می‌کنه.



ساحل‌های قشنگی هم برای شنا ایجاد کردند که تقریبا همیشه شلوغه و یکی از دلایل جذب توریست به بیروت هست. ساحل‌های تمیز و مجهز که لذت شنا کردن تو مدیترانه رو دو برابر می‌کنه. نکته جالب اینه که تو بعضی از این ساحل‌ها بازرسی هم وجود داره و قبل از وارد شدن به محوطه توسط دستگاه‌های بمب‌یاب می‌گردنتون. با یکی از مامورها سر صحبت رو باز می‌کنم و می‌پرسم چرا می‌گردید؟ میگه از کجا اومدی؟ میگم از ایران. میگه به خاطر امنیت شما توریست‌ها.
صحبت رو ادامه میدم و از حسن نصرا... می‌پرسم و بهش میگم تو ایران میگن شما عاشق ایشون هستید و همه دوستش دارید. میگه نه، این طور نیست و ایشون تو جامعه مسیحی‌های لبنان اصلا محبوبیت نداره. تو بین مسلمون‌ها هم خیلی‌ها به خاطر تندروی ازش خوششون نمیاد. برای تایید حرفش هم اشاره می‌کنه به انتخابات آخر لبنان و شکست حذب‌ا... . من این سوال رو از خیلی‌ها پرسیدم و تقریبا همین جواب رو شنیدم. از راننده‌های تاکسی، از کسانی که تو رستوران کار می‌کردند، از همکارها و ... باورش برای خودم هم خیلی سخت بود ولی عموما مردمش هیچ ایده‌ای در مورد ایران نداشتن. حتی تو شرکت همکارهای لبنانی‌مون نمی‌دونستن وسعت ایران چقدره و وقتی من نقشه رو بهشون نشون میدادم از بزرگی ایران تعجب می‌کردن. پیش خودم می‌گفتم ما تموم شهرهای اینها رو هم حفظ شدیم از بس تو تلویزیون ما از لبنان و فلسطین صحبت می‌کنند، اما اینها حتی یک بار تو نقشه کشور ما رو نگاه هم نکردن.