ذهن آزاد - شعر، ادب، هنر

سووشون

nospam@example.com (irix) — Mon, 28 Sep 2009 10:08:00 +0330

مدت زیادی بود می‌خواستم کتاب سووشون رو بخونم، شاید برگرده به دوره دبیرستان، شاید هم قبل‌تر. یادمه تو یکی از کتاب‌های ادبیاتمون اشاره‌ای بهش شده بود و من تا همین هفته قبل علاقمند بودم بخونمش و نشده بود. تا اینکه هفته پیش دیدم جاوید کتابش رو آورده خونه و داره می‌خونه. کتابی که داشتم می‌خوندم رو گذاشتم کنار و این رو شروع کردم. اطلاعات درستی هم در مورد کتاب نداشتم و فکر می‌کردم به سیاوش مربوط می‌شه. اما این طور نیست و داستان روایت زنانه‌ای از وقایع و اوضاع زندگی مردم فارس در زمان جنگ جهانی دوم هست. از گوشه و کنار حوادث تلخ و شرایط بدی که مردم داشتند. از کشمکش‌های روحی و نحوه تعامل مردم با نیروهای نظامی خارجی. از مذهب و نگرش متفاوت مردم به اون. شخصیت پردازی‌های خانم سیمین دانشور به نظرم برای یک همچین داستانی خوب انجام شده و یکی از مهمترین عواملی قرار گرفتن این داستان در زمره بهترین رمان‌های فارسی همین نزدیک به حقیقت بودن شخصیت‌های داستان هست.

داستان فراز و نشیب‌های زیادی داره و هر شخصی ممکنه از یک قسمتی خوشش بیاد، اما خارج شدن از داستان تو قسمتی که مک‌ماهون داستانش رو برای زری و یوسف تعریف می‌کرد برای من اصلا جذاب نبود و سریع از اون فصل گذشتم. در کتاب به داستان‌های فرعی دیگه‌ای هم پرداخته میشه، اما من فقط همین یکی رو نپسندیدم. یکی از بهترین قسمت‌ها از نظر من بخش مربوط به «کلو» بود که تو تب و توهمِ خودش درگیر انتخاب مسیح یا حضرت عباس بود و پیش خودش فکر می‌کرد که هر کدوم حاجتش رو برآورده کنه بنده اون میشه.

آخریها که کلو راه افتاده بود، تیر و کمانی درست کرده بود و به جان گنجشک‌های باغ افتاده بود. هر صبح یکشنبه از خواب بیدار می‌شد و یعد از خوردن صبحانه به سراغ مرد سیاهپوش به مریضخانه مرسلین می‌رفت. نزدیکیهای ظهر به خانه برمی‌گشت و می‌گفت: «بنده مسیحی هستم».
اما هنوز ظهر نشده یادش می‌رفت و به ابوالفضل العباس قسم می‌خورد. در یکشنبه آخری کلو دیرتر به خانه آمد و وقتی هم آمد، پیش زری دست‌هایش را به هم چسباند و جلو لبش گرفت و گفت: «ای مسیح که در آسمان‌ها هستی، بیا و اگر راست می‌گویی مرا پیدا کن و پیش ننه‌ام ببر!».

یکی دیگه از صحنه‌های خوب، کشمکش روحی زری بعد از مرگ یوسف بود. وقتی که فکر می‌کرد دیوونه شده و سعی داشت جلوی خودش رو بگیره و یا وقتی که تصمیم گرفت به اصطلاح شجاعت داشته باشه تا مصالحه کنه.

در مجموع کتاب جذابی هست. هر چند که هر شخصی به یک موضوع خاصی تو کتاب علاقه داره و یا حتی شاید بشه رمان‌های خارجی خیلی بهتری رو به جای سووشون خوند، اما چون این کتاب از بهترین داستان‌های نوشته شده به فارسی هست واقعا ارزش خوندن رو داره.

اخراجی‌ها ۲

nospam@example.com (irix) — Sat, 28 Mar 2009 19:29:00 +0430

من برای دیدن فیلم اخراجی‌های ۲ به سینما نخواهم رفت.
چون که دوست ندارم با استقبال من از ده‌نمکی، پای چماق به دستان و چاقوکش‌ها به سینما باز بشه.
چون که دوست ندارم چاقوکش‌ها احساس فرهنگی بودن بکنند.
چون که هنوز «عزت ابراهیم‌نژاد» یادم نرفته.
چون که هنوز «شلمچه» و مطالبش یادمه.
چون که دوست ندارم برای کسی هورا بکشم که تا دیروز به مردم و دانشجوها حمله می‌کرد و توی سرشون می‌زد و امروز و فردا هم ممکنه همین کار رو تکرار بکنه.
چون که دوست ندارم مردمی رو ببینم که برای همچین آدمی کف می‌زنند و همه چیز رو فراموش کردند!

--
به روز رسانی: الان متوجه شدم اگه تو گوگل دنبال «اخراجی‌ها ۲» بگردید همین مطلب «اخراجی‌ها ۲» من اول هست!

شوالیه سیاه

nospam@example.com (irix) — Fri, 27 Mar 2009 22:25:22 +0430

با اینکه فیلم «شوالیه سیاه» رو قبلا دیده بودم اما امروز که صدا و سیما فیلم رو نشون داد نشستم و دوباره نگاه کردمش. فیلم رو اونقدر بریده بودند و خلاصه کرده بودند که بدون تعارف اگر قبلا ندیده بودمش واقعا هیچ چیز دستگیرم نمی‌شد و قطعا آخرش می‌گفتم «چه فیلم مزخرفی!» جالبه که وقتی فیلم رو کوتاه می‌کنند حتی سعی نمی‌کنند که حداقل با مکالمات تصاویر رو به هم ربط بدن! از این بگذریم. علت اینکه دوباره این فیلم رو دیدم دوبله هست. واقعا دوبله تو ایران خوب انجام میشه و من عاشقش‌ام! صدایی که برای جوکر انتخاب شده بود به نظرم خیلی عالی بود. شاید اگر گوینده دست و بالش باز بود خیلی خیلی جذاب‌تر هم می‌شد. مطمئنا اگر روزی محدودیت‌های موجود برداشته بشه، این هنر خیلی خیلی می‌تونه پیشرفت بکنه.

کنسرت خرداد-تیر استاد شجریان

nospam@example.com (irix) — Mon, 23 Jun 2008 20:45:18 +0430

آخرین باری که رفته بودم کنسرت استاد شجریان برمی‌گشت به آذر ۸۴ که بعدها با دو تا آلبوم «سرود مهر» و «ساز خاموش» منتشر شد. بعد از سه سال دیشب دوباره رفتم به کنسرت ایشان. این بار برنامه با گروه شهناز به سرپرستی مجید درخشانی اجرا شد. یک گروه نسبتا جوان. تهیه بلیط اینترنتی هم خودش ماجرایی داشت، ولی در نهایت موفقیت‌آمیز بود.

برنامه با بیشتر از نیم ساعت تاخیر شروع شد. در شروع، گروه خیلی ناهماهنگ نشان می‌داد. در چند صحنه هم مجید درخشانی با نگاه‌های معنی‌دار به اعضای گروه این اشتباهات را تایید می‌کرد! ولی به مرور و مخصوصا در بخش دوم برنامه هماهنگی بین اعضاء بهتر شد. بخش اول برنامه از نظر عوام بسیار لذت‌بخش‌تر بود در صورتیکه از نظر فنی ناامیدکننده به نظر می‌رسید. اشتباهات نوازنده‌ها، گرفتگی مکرر صدای استاد و حتی در مواقعی فالش خواندن استاد دور از انتظار بود. اما بخش دوم از نظر عوام کسل‌کننده ولی از نظر فنی بسیار بهتر از بخش اول بود. یکی از موارد ضعف این برنامه از نظر من این بود که تمام سازها می‌بایست تک‌نوازی و ساز همراه آواز می‌شدند. اصلا لزومی نداشت که همه سازها حتما تک‌نوازی داشته باشند. مسخره بود. عوض کردن ساز همراه آواز هم بسیار ناهموار انجام می‌شد. نمی‌فهمم چرا مجید درخشانی می‌خواست حتما همه سازها، حتی قیچک باس و قیچک آلتو هم تک‌نوازی داشته باشند!
سیستم‌های صوتی و وسایل تهویه هم که سنگ تمام گذاشته بودند. سیستم صوتی هر از گاهی تک‌نوازی می‌کرد و سوت‌های بلند می‌کشید. سیستم‌های تهویه هم که همپای نوازنده‌ها می‌نواختند. بلند!
اما مهمترین چیزی که من را آزار می‌داد آماده نبودن صدای استاد بود. واقعا نمی‌دانم که آیا فقط دیشب این‌قدر ناآماده بودند یا دیگر به اقتضای سن و سال است که صدا افت کرده است؟ اگر به طور کلی این‌طور باشد واقعا به نظر بنده بهتر است که استاد دیگر آواز نخوانند تا وجهه آن صدای ملکوتی و حنجره تکنیکی خراب نشود.

خاطرات ویژه دیشب:
- هر وقت به کنسرت استاد می‌روم حتما رویا نونهالی هم در آن برنامه هست.
- بهترین مدهای مانتو و لباس زنانه را می‌شد دیشب پیدا کرد!
- یک پسر نسبتا مذهبی به همراه یک دختر چادری در صندلی‌های ردیف جلوی من نشسته بودند که تا آخر برنامه با قوطی رانی کشتی می‌گرفتند و می‌خواستند به زور از آن آب پرتفال بیرون بیاورند.
- استاد همان استاد همیشگی نبود...

نوشته‌های من مربوط به شب چهارم کنسرت بود و با همه این اوصاف و کاستی‌ها شب خوبی بود. طبق معمول، در آخر برنامه هم همه حضار فریاد می‌زدند «مرغ سحر»، «مرغ سحر». که گروه به ناچار این قطعه را نیز اجرا کرد و مردم مرغ سحر خوانان از سالن خارج شدند.

پیله

nospam@example.com (irix) — Tue, 20 Nov 2007 04:23:00 +0330

نیکوس کازانتزاکیس (نویسنده زوربای یونانی) تعریف می‌کند که در کودکی، پیله کرم ابریشمی را روی درختی می‌یابد، درست در آن زمانی که پروانه خود را آماده می‌کند تا از پیله خارج بشود. کمی منتظر می‌ماند، اما سرانجام چون خروج پروانه طول می‌کشد، تصمیم می‌گیرد به این فرایند شتاب ببخشد. با حرارتِ دهان‌اش پیله را گرم می‌کند، تا اینکه پروانه خروج خود را آغاز می‌کند. اما بال‌هایش هنوز بسته‌اند و کمی بعد می‌میرد.
کازانتزاکیس می‌گوید: بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم بود، اما من انتظار کشیدن نمی‌دانستم. آن جنازه کوچک، تا به امروز یکی از سنگین‌ترین بارها بر روی وجدانم بوده. اما همان جنازه باعث شد بفهمم که فقط یک گناه کبیره حقیقی وجود دارد: فشار آوردن بر قوانین بزرگ کیهان. بردباری لازم است، نیز انتظار زمان موعود را کشیدن، و با اعتماد راهی را دنبال کردن که خداوند برای زندگی ما برگزیده است.
دومین مکتوب - پائولو کوئلیو

خوشبختی

nospam@example.com (irix) — Fri, 26 Oct 2007 11:21:22 +0330

خوشبختی یک احساس است که باید پروراند
یک باور است که باید بدان ایمان داشت

خوشبختی نقطه نیست، خط است
سکون نیست، حرکت است
خوشبختی احساس جاری بودن است
خوشبختی درک مسیر است
رسیدن نیست، راه است

خوشبختی نتیجه نیست، سعی است
سفید نیست، سبز است
خوشبختی طلوع نیست، روز است
خوشبختی کسوف نیست، شب است

خوشبختی سفر است
               به دوردست،
                     به تکامل،
                           به آخرت...

خوشبختی قله نیست، دشت است
برکه نیست، رود است
خوشبختی فتح نیست، جنگ است
خوشبختی اطمینان نیست، شک است

خوشبختی عشق است
               به خوشبختی،
                     به خود،
                           به خدا...

خوشبختی جاییست که من هستم،
خوشبختی طوریست که من بخواهم،
خوشبختی هست،
                     اگر بدانم...

فوت مادر استاد

nospam@example.com (irix) — Mon, 09 Jul 2007 19:41:00 +0330

امروز مادر استاد شجریان فوت کرد. خدا رحمتش کند.

موسیقی زندگی

nospam@example.com (irix) — Tue, 12 Jun 2007 23:42:35 +0330

زندگی مثل پیانو است، کلیدهای سفید نمایانگر شادی و کلیدهای سیاه نمایانگر غم، اما برای شنیدن موسیقی زندگی باید با هر دو کلید آهنگی بسازیم.
وین دایر

درگذشت پرویز یاحقی

nospam@example.com (irix) — Sun, 04 Feb 2007 16:08:05 +0330

فرامرز صدیقی پارسی معروف به پرویز یاحقی به خاک سپرده شد. برای دیدن عکس‌هایی از مراسم تدفین به اینجا و اینجا مراجعه کنید.
همیشه با از دست رفتن هنرمندی از خودم می‌پرسم که آیا کسی مثل اون خواهد اومد؟
خدا رحمت کند...

مزار فریدون فروغی

nospam@example.com (irix) — Fri, 02 Feb 2007 23:07:33 +0330

دیشب یکباره با سعید و مصطفی تصمیم گرفتیم که امروز (جمعه) بریم سر خاک فریدون. صبح حدود ساعت ۱۰:۳۰ راه افتادیم. قبر فریدون تو روستای قرقرک قرار داره. تقریبا تو کیلومتر ۱۰ جاده اشتهارد - بوئین‌زهرا یه فرعی هست که میره سمت روستا!

ادامه مطلب "مزار فریدون فروغی"

شب یلدا

nospam@example.com (irix) — Thu, 21 Dec 2006 21:40:18 +0330

حکایت از آنجا شد آغاز که تو دفتر شعر من را نخواندی و باور نکردی که یلدای عاشق، شبِ باربندان کولی‌وشان است...
یلدا مبارک!

بدون موضوع!

nospam@example.com (irix) — Sun, 08 Oct 2006 19:45:17 +0330

«در شروع روز با هر کسی که مواجه می‌شوید، دوست یا دشمن، رفیق یا بیگانه، به گونه‌ای رفتار کنید که انگار همه آنها نیمه شب خواهند مرد. هر چقدر می‌توانید، هر چند کم، بهترین توجه و محبتِ خود را به آنها ابراز کنید و این کار را بدون توقع انجام دهید.»

داشتم فکر می‌کردم اگر همه مردم به همین دو خط نوشته عمل بکنند، رابطه‌ها چقدر بهتر میشن.

به روز رسانی:
این متن رو آرمن از شری راجنیش با ترجمه عبدالعلی براتی فرستاده، حیفم اومد تو صفحه اول نگذارمش. شاید ازش درس بگیریم و خودمون تو بهتر شدن محیط جامعه‌مون سهیم بشیم.

«در سراسر دنیا،
مردمی که هرگز زندگی نکرده‌اند، می‌میرند. امر غریبی است.
اما این هر روز رخ می‌دهد.
و بسیاری تنها در لحظه مرگ به حقیقت پی می‌برند و می‌گویند:
عجیب است؛ نخستین بار است که می‌بینم زندگی از کف می‌نهم.
زندگی میکنی برای چه؟
تا عشق بورزی، لذت ببری، و شادمان باشی،
وگرنه چرا زندگی می‌کنی؟»

یه مطلب در مورد شری راجنیش
این هم یه عکس از ایشون:

باید زیست

nospam@example.com (irix) — Fri, 15 Sep 2006 08:22:47 +0330



زندگی می‌گوید، اما باز

		باید زیست

			باید زیست

				باید زیست